Ik ben best goed in het scheppen van orde in chaos. Geef mij iets ingewikkelds met zeven invalshoeken en drie moeilijke mensen en de kans is groot dat ik het tot een goed einde breng. Ik kan ook heel goed opruimen, dat heb ik door de jaren heen wel geleerd door de minihuizen waarin ik altijd gewoond heb.
Eigenlijk is schrijven ook een soort orde scheppen in chaos. Je hebt vaak verschillende bronnen, input van andere mensen, dingen die zeker in je stuk moeten staan en wat gedachten die je er zelf over hebt. Ik tik dan altijd alles uit en dan ga ik schuiven tot het goed staat. Vervolgens kan er vaak een deel weg, want als je jezelf goed genoeg met de neus op de feiten drukt, zie je in een wat langere tekst al gauw dat je vaak dingen herhaalt.
Wat ik ook leuk vind, is digitaal dingen ordenen. Zo laad ik regelmatig de foto’s van al mijn tripjes in op de computer en zet ze ordentelijk in mapjes, gesorteerd op datum. Zo vind ik altijd snel terug wat ik zoek, ter ondersteuning van mijn visuele bibliotheek. Van hieruit ontstond ook het idee om eindelijk eens een pagina op mijn website te maken met daarop alle musea die ik in mijn leven bezocht heb, zodat ik makkelijker bij de visuele bibliotheek kan, zonder dat ik al mijn fotomappen door hoef te akkeren.
Een raar, ambitieus plan weer, natuurlijk. Niemand heeft er iets aan, behalve ik. Maar dit is wel het soort project waar ik blij van word. Er is een database met foto’s, mijn belachelijk goede geheugen en een queeste om deze hele bende visueel te maken, want alleen een excelbestand is natuurlijk een beetje saai. Dat is toch de beeldredacteur in me, denk ik. En ja, ik kijk dus nog best vaak naar foto’s die ik in musea geamaakt heb. Dit even voor alle snobs die me altijd van boven tot beneden in zich opnemen, terwijl ik geduldig wacht met mijn telefoontje om even een plaatje te schieten.
Voor het maken van de pagina combineerde mijn herinnering met mijn fotomappen, mijn Twitter-archief (daar heb ik veel in teruggevonden joh, dit was werkelijk de eerste praktische toepassing van bijna 15 jaar geleuter op het net) en soms wat logisch redeneren. Ik heb digitale foto’s tot ongeveer 2003, daar ben ik nu aanbeland. Vanaf nu vind ik antwoorden in fotoboeken, toegangskaartjes die in mijn boeken zitten als boekenlegger, papa’s ingescande dia’s en de geheugens van derden.
Leuk man, zo’n trip down memory lane, je vindt ‘m hier.
Op de foto zie je een kaartje van de London Underground, dat in een van mijn boeken zit. Ik nam één keer in mijn leven de London Underground en dat was dus op 28 juni 1998, toen ik na mijn eindexamen in Londen was met twee vriendinnen en het British Museum en de Tate Britain bezocht. Ik wist helaas niet meer precies welke Tate het was, maar gelukkig wist F. dat wel nog, die blijkt een nog beter archief te hebben dan ik, waarmee ze in een handomdraai ook nog een aantal andere raadselen uit de nineties voor me oploste.
