Al een jaar of vijftien word ik achtervolgd door het feit dat ik (neerlandicus notabene) de Max Havelaar niet heb gelezen. Al dik twee decennia lang denk ik regelmatig: Potdomme Elise, dat kan toch niet! Maar daarna ga ik altijd gewoon weer verder met mijn leven, want het is verder niet alsof ik niks te doen heb of zo.
Ik ben er toentertijd wel in begonnen, hoor. Het briefje waar ik gebleven was, zit er nog in. Maar ik kwam er niet doorheen. Ik leerde wat ik moest weten (dit boek is vrij goed gedocumenteerd, ahem) en haalde het tentamen. Ik vermoed dat ik gewoon te laat ben begonnen met lezen. Ik ben een echte deadline-werker, maar er zijn dingen die zich daar niet voor lenen. Het lezen van de Max Havelaar is zo’n ding. Dus zette ik ‘m op mijn bingokaart, een project dat zich buitengewoon leent voor dit soort missies.
Ergens is het heel gek dat ik deze klassieker nog nooit gelezen heb, want ik lees heel vaak negentiende-eeuwse boeken, ook in andere talen. De negentiende eeuw is een van mijn triljoen obsessies, wat ook blijkt uit de drie boekenvakjes die ik dit jaar op de bingokaart heb gezet: vijf nieuwe boeken uit de Rougon-Macquart van Emile Zola, alle boeken van Jane Austen en de Max Havelaar dus. Ik heb nog wat te doen…
Stiekem ben ik blij dat ik dit boek nu pas gelezen heb. Sommige dingen snap je namelijk niet als je nog geen reet meegemaakt hebt. Ik werd vooral heel chagrijnig van het feit dat we in dik 150 jaar niet veel opgeschoten zijn. Nog steeds worden er mensen uitgebuit aan de andere kant van de wereld en wij doen van tralala. Ik probeer daarom altijd zo bewust mogelijke keuzes te maken, maar de rot zit werkelijk overal.
Om de moed erin te houden, focus ik me nu even op het positieve: ik ben eindelijk een echte neerlandicus, hoera!
