Vorige week was ik bij een concert van German Brass tijdens het Wereld Muziek Concours (WMC) in Kerkrade. Wie mij echt kent, weet dat muzakjes mijn allergrootste obsessie ooit zijn. Ik ben opgegroeid in een familie van musici, dus muziek was er altijd. Het was iets wat we allemaal deden, net als eten. Dit is (weet ik inmiddels) helemaal niet zo vanzelfsprekend, dus daar heb ik maar mooi geluk mee gehad in de geboorteloterij.
Naast zijn werk als muziekleraar speelde mijn vader in een fanfare, een accordeonorkest (nee, echt waar) en een bigband. Daarnaast dirigeerde hij een koor, dus het was niet zo gek dat mijn zusje en ik al jong kennis maakten met allerlei soorten muziek. Vaak gingen we mee naar concerten, soms ook van dingen waar papa geen deel van uitmaakte.
Zo namen mijn ouders me mee naar concertwedstrijden voor fanfare tijdens het WMC van 1997. Daar werd de obsessie geboren. Ironisch genoeg speelde de fanfare die toen won een stuk uit Lohengrin van Wagner. Ik hou helemaal niet zo van Wagner, maar die uitvoering is me altijd bijgebleven. Hij staat trouwens op Spotify. Best bijzonder, wie heeft er nou een opname van het concert waarbij het kwartje opeens viel?
Het concert van German Brass vorige week was ook weer ongeëvenaard. Toen de heren musici voor ons bogen tijdens het applaus dacht ik: ‘Wat een onzin is dit, eigenlijk. Wij zouden voor jullie moeten buigen, potdomme.’
Ik heb niet zo snel ontzag voor mensen. Dat is genetisch, denk ik. Maar voor mensen die goed zijn in de kunsten en daar hun leven aan wijden, daar neem ik altijd mijn hoed voor af.
Ja okee, en voor Mathieu van der Poel op de Champs Elysées.
Ik maakte ook dit beeld. Om te oefenen met Affinity. Het is af en toe een uitzoekklusje, omdat dingen net even anders zijn dan in Photoshop. Maar ik kom er wel, hoor. Ik heb al bijna drie decennia digitale collages achter de kiezen, joejoe.