Ik was laatst op Terschelling. Ik was van plan om een heleboel erfgoeddingen en musea te gaan bekijken, want het zou toch wel weer slecht weer worden. Mijn trackrecord met Terschelling is namelijk ronduit slecht. Het was het eerste Waddeneiland dat ik ooit bezocht (ook mijn eerste solovakantie) en ik herinner me de fietstocht van West-Terschelling naar de Bosschplaat, toen zag ik het nog zonnig in. Ik zoefde over de Waddendijk en binnen 40 minuten was ik aan de andere kant van het eiland. Dankzij windkracht 5, zo bleek later.
‘Zo hee,’ dacht ik in al mijn grootheidswaan, terwijl ik zelfs nog even een fietscarrière overwoog, ‘Ik kan echt nog goed fietsen, jong!’
Maar ja, na een wandelingetje in de duinen kwam ik op de koffie. Het hemelgewerf werd plotseling grijs en het begon te regen. Niet hard, maar door de wind werd de terugtocht behoorlijk onaangenaam, op een gegeven moment ben ik zelfs afgestapt.
‘Joh Elise,’ zei de mevrouw van de B&B die avond, ‘Ik fietste je tegemoet langs de hoofdweg en groette je, maar volgens mij zag je me niet.’
‘Ik ging dood,’ zei ik eerlijk, ‘Die wind, wat gruwelijk.’
Ik ben verder helemaal niet dramatisch en werd dan ook hartelijk uitgelachen.
Sindsdien huur ik altijd e-bikes op de Wadden. Het leven moet namelijk een beetje leuk blijven, dat is wel een van mijn motto’s. En daarnaast moet je je sterke punten én je zwakke punten kennen en tegen de wind in fietsen is gewoon een zwak punt van mij. Ik pak ik dit soort dingen tegenwoordig wel slimmer aan, want ik kom al jaren bij een B&B in Midsland. Zo hoef je nooit dat hele eiland af te fietsen, want Midsland (de naam zegt het al) ligt precies in het midden.
Het weer was prachtig deze editie (na twee regenedities en een vries-editie met windkracht 7), dus ik huurde een fiets voor drie dagen. Ik ging op de foto met alle plaatsnaambordjes, maakte rare foto’s van mezelf met behulp van mijn statief, zag de zonsondergang en fietste ongeveer 120 kilometer in drie dagen. Helaas moest ik ook weer naar huis, want het liefste was ik natuurlijk nog wat langer gebleven. De rust van de eilanden is echt balsem voor mijn arme zieltje.
Op LinkedIn deelde ik een reisgids voor soloreizigers op Terschelling. Ik vind namelijk dat er te weinig soloreizigers zijn en ik kom nog steeds Nederlandse mensen tegen die nog nooit op het Wad zijn geweest en dat kan echt niet, sorry hoor.
Hier twee foto-experimenten, alvast wat albumcovers voor mijn nog op te richten one-woman band met vijf leden, de zesde is helaas overleden. Altijd lachen met mij, ik zou zo’n album trouwens ook nog wel in elkaar draaien, maar dat gaan we nu maar even niet doen.
