Onlangs heb ik afscheid genomen van een oude vriend die al ongeveer drie decennia in mijn leven was. Ik wilde op zich nog wel met hem door, maar het kon echt niet meer. Zijn persoonlijkheid was te ver afgedreven van de mijne. Ik kende hem al eeuwig, we maakten kennis op de zolder van mijn ouderlijk huis, ergens rond het jaar 2000.
‘Wat is dat, pap?’ wilde ik weten.
‘Dat is een programma waarmee je foto’s kunt bewerken,’ zei mijn vader, ‘Het zat op de computer toen ik ‘m kocht.’
Ik klikte erop.
‘Photoshop,’ mompelde ik.
Twee dagen later had ik een ingescande foto van mezelf op een berg voorzien van een McDonald’s logo op een paal, wat tot grote hilariteit leidde. Het was echt een simpelere tijd.
In de jaren die volgden, werd Photoshop mijn beste vriend. Ik ontwierp alles wat los en vast zat. Ik plakte de hoofden van mijn vrienden op allerlei rare situaties en gebruikte het om beeld te maken voor mijn websites. Collages, fotobewerkingen en vectortekeningen: Elise de autodidact was helemaal in haar element.
Maar toen begon het gedonder.
‘Hier heb je AI,’ zei photoshop een paar jaar geleden opeens.
‘Ik hoef geen AI,’ zei ik, ‘Ik weet hoe jij werkt en daarnaast is het creatieve proces veel leuker dan het uiteindelijke resultaat.’
‘Nee, je moet AI,’ sputterde photoshop tegen.
‘Echt niet,’ zei ik eigenwijs, ‘AI is gemaakt voor mensen die zelf niks kunnen.’
‘Hmmmm,’ bromde Photoshop, ‘Je bent weer lekker overtuigd van jezelf, hè?’
‘Je kent me,’ zei ik, ‘Ik ga me niet wijs laten maken dat ik overbodig ben, dat druist echt tegen mijn hele systeem in.’
Ja nee, hou op met me.
Vanaf dat moment heb ik ‘m niet meer ge-upgrade en leefde ik met de 2024-versie, waar wel AI in zit, maar nog mondjesmaat en negeerbaar. Maar toen photoshop een tijdje geleden vond dat ik ‘m meer moest gaan betalen voor z’n diensten (lees: voor AI) vond ik het welletjes geweest. Ik ben inmiddels overgestapt naar Affinity van Canva. Dat was in eerste instantie strontvervelend, maar nu ik bepaalde paadjes in mijn hoofd verlegd heb, merk ik dat het prima werkt voor de dingen die ik er op dit moment mee wil doen. Ik kan er nog steeds vectortekeningen mee maken, dus ik ben een blije kampeerder.
Ik denk bij steeds meer van dit soort dingen: Nee, dit ga ik niet doen.
En ik ga er al helemaal niet meer in een steeds duurdere abonnementsvorm voor betalen omdat een bedrijf denkt dat ze voor mij moeten bepalen waar ik van ben.
[Ik maakte deze vectortekening van het buro na jaren van stilte op dat gebied. Het blijft toch oneindig leuk om met beeld bezig te zijn. Maakt mij dat een vormgever? Nee, maar ik denk wel graag mee met jou welke beeldtaal bij jou of jouw bedrijf past. Stuur me een berichtje als je meer wil weten.]